Dzieci są najcenniejszym darem danym przez niebo każdej rodzinie. W obliczu żywych i aktywnych dzieci członkowie rodziny zawsze przyjmują ich zachowanie z bezinteresowną miłością. Rodzice jednak powinni zachować racjonalizm w opiece nad dziećmi i unikać nadmiernego pobłażania im.
„Nie rozpieszczaj dziecka!” Ta rada dotyczy nie tylko dzieci zdrowych fizycznie, ale także dzieci z wrodzonymi deformacjami dłoni i stóp. Choć łatwo to powiedzieć, wdrożenie tego nie jest takie proste. Z powodu długotrwałego rozpieszczania członków rodziny dzieciom może być łatwiej podążać za własną „naturą”, co zmusza rodziców do kompromisu. Jest to niedopuszczalne; gdy rodzice zauważają, że u ich dziecka dzieje się coś złego, muszą zdecydowanie to skorygować.
Spełnianie wszelkich zachcianek może utrudniać powrót do sprawności pooperacyjnej
Niedawno do szpitala na ponowne badanie pooperacyjne trafiło dziecko z polidaktylią obu rąk. Jej lewa ręka miała polidaktylię typu II, natomiast prawa dłoń miała typ IV, przy czym sytuacja po stronie prawej była cięższa. Kontaktowałam się z wieloma rodzicami i większość z nich bardziej przejmuje się wyglądem niż funkcjonalnością. Jednak ta mama była wyjątkowa; bardziej dbała o funkcjonalność dłoni swojego dziecka, co wywarło na mnie głębokie wrażenie.
Niespodziewanie po operacji regeneracja rąk dziecka była mierna. Po dalszym dochodzeniu okazało się, że dzieckiem opiekowały się zazwyczaj matka i babcia. Jako skarb rodziny, wszyscy w rodzinie ją rozpieszczali. Po usunięciu drutu Kirschnera, zgodnie z instrukcją, dziecko musiało na noc nosić ortezę. Jednak dziecku nie podobało się to uczucie i samodzielnie zdjęło ortezę. Gdyby była zmuszona to nosić, płakałaby, a jej rodzice, mając miękkie serca, ustąpiliby. Co więcej, w ciągu dnia rodzice mieli prowadzić dziecko przez ćwiczenia, których uczyłem, a ono po prostu nie chciało się ruszyć. Rodzice nie mogli się jej oprzeć i z biegiem czasu zaniedbywali te ćwiczenia.
Więcej ćwiczeń prowadzi do lepszej regeneracji funkcji ręki
Lekarze mogą jedynie stworzyć warunki dla dziecka, ale powrót do sprawności funkcjonalnej w dużej mierze zależy od współpracy lekarzy, rodziców i dziecka. W domu rodzice muszą cierpliwie i stopniowo przeprowadzać dziecko przez ćwiczenia, stosując się do zaleceń lekarza. Początkowo dziecko może się opierać, a rodzice powinni je zachęcać. Po zakończeniu tego etapu, w miarę jak ręce dziecka będą się bardziej poruszać, funkcjonalność będzie się poprawiać.
Stanowczo wyraziłam swoją opinię rodzicom. Na szczęście matka dziecka była otwarta i po zrozumieniu powagi problemu obiecała, że nie będzie już więcej pobłażać dziecku i natychmiast wznowiła ćwiczenia.
Podczas niedawnych ponownych badań dziecko wykazywało zwinne chwytanie zabawek, a jej siła znacznie wzrosła w porównaniu z ostatnią wizytą. Nie ulega wątpliwości, że matka dziecka w domu pokonała wiele „oporów”. Ćwiczenia nie są procesem z dnia na dzień; wymagają konsekwentnego wysiłku. Wierzę, że kiedy dziecko wróci na ponowne badanie za sześć miesięcy lub rok, jego obustronna funkcja ręki będzie widoczna
nadal się doskonalić.
